Bloggsíða=staður til að fá útrás...

...allavegana í mínu tilfelli þessa dagana virðist vera. Það er að vísu komið soldið síðan síðast, en það er sama. Ég er hér í sama tilgangi þannig lagað séð. Nema nú held ég mig við Íslenskuna, er ekki alveg jafn æst og síðast (auk þess að word er opið með einni af sögunni minni, á ensku, get haldið mig við það tungumál þar ).

Nú sit ég í rúminu mínu, með sængina eins ofarlega og hægt er, í peysu og sokkum, með tölvuna ofan á mér (og hún er alveg sæmilega heit) og er samt skítkalt. En það svosem skiptir ekki miklu máli í augnablikinu. Ég er pirruð og ég þarf að losa mig við það einhvern veginn, kannski þetta hjálpi, og frægu tenórarnir þrír sem ég er að fíla í botn núna (btw, ef einhver á disk með þeim, plís má ég stela afriti af honum?). 

Afhverju er ég svona pirruð? Það er svosem margt sem kemur til, flest eitthvað sem ég vil síður ræða á opnum vef, en það sem gerði útslagið er þetta fjárans tölvudrasl sem ég er þó, ótrúlegt nokk, að skrifa á núna. Ég er s.s. búin að eyða næstum tveim klukkutímum núna í að reyna að opna word því mig langaði svo að skrifa áðan, en nei, ekki bara neitaði tölvan að gera það, það fraus allt helvítis dralsið endalaust, svo nú þegar mér hefur loksins tekist að opna Word, er ég orðin svo pirruð að ég get ómögulega skrifað eins og mig langaði svo til að gera .

Svo þegar ég verð svona pirruð, langar mig að svara öllum fullum hálsi, sérstaklega fólki sem ég er ósammála á netinu, en þar sem mér finnst það frekar ókurteist, læt ég það vera og pirrast hérna í staðinn. Ætla svosem ekkert að fara að rekja það nákvæmlega hvað er að pirra mig á netinu þessa dagana, en í stuttu máli sagt þoli ég ekki þegar fólk er að gera þvílíkt mikið úr smáatriðum sem skipta engu máli þegar á heildina er litið. Finnst alltaf að svona fólk geti einhvern veginn aldrei verið ánægt. Ætti kannski að ráðleggja þessu fólki að lesa Pollyönnu eins og ég er að gera núna, kenna því að líta frekar á björtu hliðarnar heldur en hitt. Ekki að mig hafi skort þann eiginleika, tekst nú yfirleitt að finna ljósa punktinn í flestu...

Anyway, ætli sé ekki komið nóg af pirringi og rugli í bili, ætla annað hvort að koma mér í að skrifa eða láta verða að því að skammast í rugluðu fólki á netinu...

Kveðja,

Svana

 

...

Ég veit ég hef ekki skrifað hérna forever, en þar sem ég hef engan að tala við í augnablikinu, verð ég að koma þessu einhvert. Þetta er ógeðslega dramatískt og allt það, ég veit. Ég var sár og reið þegar ég skrifaði þetta, og þegar ég er mjög "emotional" skrifa ég. Túlkið þetta hvernig sem þið viljið, sorry að þetta er á ensku ef ykkur finnst það verra, svona er að vera búin að venja sig á að skrifa enskuna. En allavegana, eins og ég sagði, enginn að tala við mér leið illa, hérna er útkoman:

 

It’s ridiculous how one little question can alter your thoughts and feelings completely. Throw you off guard, rip open wounds that had, not healed, but hidden them selves years ago.  I feel small and invulnerable once more, something I had hoped I wouldn’t have to feel ever again. I’d like nothing more than to curl up in a dark corner and cry. I used to do this you know, curl up in my bed and cry myself to sleep every single night for months. I felt so helpless, so lost. It doesn’t feel the same now. No, now I hear voices in my head asking me how I could be so mean, how I could do something like this, what makes me act like I’m better than anyone else. Memories of glaring eyes, evil smiles as they whisper something nasty to each other as I pass by. The problem is, I never did any of those things they accused me off. I didn’t understand, I never got to say my side of the story, how could they jump to conclusions like that? How could they judge me so harshly, so quickly, without knowing all the facts?

God, I hate that this was all brought to the surface again, how can someone be so insensitive? So inconsiderate? I was over this, it was all in the past. Buried, but not forgotten. But I’d have preferred that it stayed there, I don’t need this, not now, not ever! Stupid question, stupid people…

 

Svana

 

 

Að ferðast til útlanda

Þetta er ákveðin pæling. Ég fór í fyrsta skipti til útlanda þegar ég var 17 ára. Þá í helgarferð til Danmerkur með Valey. Alveg ágætis ferð og fínn félagsskapur. Árið eftir ferðaðist kórinn til Eistlands (af öllum stöðum :P) og síðan var ekki aftur snúið. Árið eftir var það Spánn með kórnum, þar á eftir Svíþjóð með kórnum og svo Spánn með Katrínu, Þóru og Beggu seinna það sumarið, svo árið eftir var það aftur Spánn með kórnum, bara annar staður. Ég er semsagt búin að ferðast til útlanda að minnsta kosti einusinni á ári síðan ég fór í fyrstu  ferðina. Núna hinsvegar var ekkert planað. Hvorki af kórnum, né einhverjum öðrum. Planið var að halda því þannig, fá loksins frið frá skipulagningu, fjáröflun og þessháttar, vera bara heima. En svo þegar fór að líða á árið, áttuðum við Katrín okkur á að það er hægara sagt en gert. Einhvern veginn er þetta orðinn einhversskonar vani, fastur liður í tilverunni. Þegar sumarið fór að nálgast, fannst manni bara eitthvað vanta. Ekkert stress, engin fjáröflun á síðustu stundu, engin tónverk sem þurftu nauðsynlega að klárast, en virtust ekki ætla að gera það, og enginn spenningur. Því þótt ég sé iðulega mjög róleg yfir öllu svona, og finn ekki til mikillar spennu, er hún alltaf til staðar samt í einhverri mynd. Svo okkur fór á endanum að dauðlanga einhvert út. Þá var spurningin bara hvert? Því við höfum í rauninni aldrei skipulagt ferð bara fyrir okkur tvær, og bara einusinni farið saman í ferð sem var ekki skipulögð fyrirfram frá a til ö af kórstjóranum og öðrum slíkum. Svo pælingarnar hófust.

Fyrsta hugmynd: Spánn (eina ferðina enn). Ætluðum með Kittó frænda og líklega einhverjum einum í viðbót. En svo var það ekki að ganga, við fundum ekki fjórða manninn og svo stefndi allt í að Kittó kæmist ekki hvort eð er. Jú, við hugsuðum "ja, við getum nottlega farið bara tvær" en svo kom hin hugsunin rétt á eftir: "been there, done that, how about something different?"

Önnur hugmynd: París, Frakklandi (ekki að margir þurfi útskýringu á hvar París er ). Hljómaði mjög spennandi. Borgin, hótelið, Disneyland, veðurfar, bara alt eiginlega. Svo fór vinnan að flækjast fyrir og við ákváðum að fresta ákvarðanatöku. Svo féll krónan og skyndilega hljómuðu ferðir, sérstaklega til Evrópu, ekkert sérstaklega vel lengur. Við útilokuðum ekkert, en hugmyndin samt dó eiginlega bara smátt og smátt, yfirtekin af næstu hugmynd:

Hugmynd þrjú: Bandaríkin. Búnar að flakka aðeins um Evrópu, sérstaklega ég, langar að fara eitthvert annað, upplifa aðra menningu. Og versla. Mig allavegana er farið að bráðvanta ný föt og það að versla á Íslandi í dag er ekki alveg að gera sig. Mér allavegan blöskrar um það bil í hvert einasta skipti sem ég lít á verðmiða hérna heima. Eftir því sem maður hefur heyrt er mun ódýrara að versla í Bandaríkjunum, svo þetta hljómar ekki sem svo vitlaus hugmynd. 

Síðan þá erum við búnar að fara svona þrisvarsinnum í gegnum þessar pælingar. Skipta um skoðun merkilega oft og búnar að hálf plana ferðir til allra þessara staða, og velta fyrir okkur hinum ýmsu ferðafélögum (aðallega Kittó samt). En nú erum við að ég held komnar að endanlegri niðurstöðu. Ja, nema við skiptum um skoðun í kvöld, í nótt eða á morgun, því planið er að planta ferð til Minneapolis í Bandaríkjunum á morgun. Bara við tvær, fjórir dagar, sæmilegt hótel og Mall of America í næsta nágrenni. Hljómar allavegana alveg ágætlega í mín eyru og að ég held alveg ca. 130 þús. króna virði. Vona ég allavegana. Allavegana eitthvað til að hlakka til og komast aðeins í burtu. Þurfa heldur ekki að hafa áhyggjur af ferðafélögum sem hafa aðrar skoðanir og annan tilgang með ferðinni, þurfum bara að hugsa um hvor aðra 

Þar með eru ferðapælingar mínar komnar hingað inn og ég get lesið þær seinna og hneykslast á vitleysunni í sjálfri mér Maður er hálfpartinn farinn að sakna kórferðanna þar sem maður fær engu að ráða sjálfur heldur verður bara að segja strax frá upphafi "ég er á leiðinni 'þangað' að gera 'þetta' og 'þetta' og 'þetta' og 'þetta', planið er 'svona' og því verður ekki breytt". Óneitanlega mun einfaldara heldur en að þurfa að pæla í þessu öllu sjálfur. En maður er hinsvegar ekki eins frjáls og maður myndi stundum vilja og vinnan sem stendur að baki hverri kórferð, er á við að minnsta kosti heilan vetur af hlutastarfi með skóla. 

En nóg af rugli í bili (ætti kannski að fara að venja mig á að henda einhverju hérna inn oftar. Gæti gert það að verkum að færslurnar yrðu styttri . Samt ekki víst þannig. Á það virkilega til að gleyma mér í að skrifa þegar ég byrja og á merkilega erfitt með að hætta. Eins og þetta síðasta, þetta voru algjörlega óþarfar upplýsingar).

Þangað til næst (hvenær sem það verður),

Svana 

Færsla...

Forgiven

Couldn’t save you from the start
Love you so it hurts my soul
Can you forgive me for trying again
Your silence makes me hold my breath
Time has passed you by

Oh, for so long I’ve tried to shield you from the world
Oh, you couldn’t face the freedom on your own
Here I am left in silence

You gave up the fight
You left me behind
All that’s done’s forgiven
You’ll always be mine
I know deep inside
All that’s done’s forgiven

I watched the clouds drifting away
Still the sun can’t warm my face
I know it was destined to go wrong
You were looking for the great escape
To chase your demons away

Oh, for so long I’ve tried to shield you from the world
Oh, you couldn’t face the freedom on your own
And here I am left in silence

You gave up the fight
You left me behind
All that’s done’s forgiven
You’ll always be mine
I know deep inside
All that’s done’s forgiven

I’ve been so lost since you’ve gone
Why not me before you?
Why did fate deceive me?
Everything turned out so wrong
Why did you leave me in silence?

You gave up the fight
You left me behind
All that’s done’s forgiven
You’ll always be mine
I know deep inside
All that’s done’s forgiven

 

Æ, ég veit þetta er ekki beint alvöru færsla þannig, en þið vitið þó af mér. Síðasti mánuður var frekar erfiður og ég hafði bara enga löngun til að koma einhverju hingað inn. Uppgötvaði hinsvegar þetta lag, s.s. Forgiven með Within Temptation, fyrir algjöra tilviljun með myndbandi sem ég rakst á á youtube. Fannst lagið alveg óendanlega sorglegt til að byrja með og ekki batnaði það þegar maður fór að pæla í textanum. Myndbandið að vísu var líka voða sorglegt ef út í það er farið. Langaði bara að deila þessu með einhverjum. Kannski maður deili myndbandinu líka...:

Þetta var by the way gert áður en síðasta Harry Potter bókin kom út og tengist söguþræðinum engan veginn. Þetta er eingöngu svona fanvideo, svona "what if" dæmi. Finnst reyndar fyrstu sekúndurnar óþarfar og frekar hallærislegar og gæti trúað því að fleiri séu sammála, en restin er frekar vel gerð, svo þetta er þess virði. Enjoy ja, eða vælið eins og ég gerði í fyrsta skiptið

 

Nei, ég er ekki dauð, og ekki búin að gefast upp...

...bara löt og þreytt undanfarið. Breytir svosem ekki svo litlu þar sem eftir því sem ég best veit, eru bara tveir sem lesa bloggið mitt (ja, ef þeir eru fleiri, endilega látið vita af ykkur ). Ég er reyndar ótrúlega þreytt í augnablikinu, gat bara ekki yfirgefið síðuna í þessu sorglega ástandi. Of langt frá síðustu færslu s.s.

Anyway (hehe, Þóra segist alltaf hugsa um mig þegar hún heyrir þetta... guess it's becoming my trademark ), merkilegt hvað það er ólíkt að sitja í venjulegum skóla, og svo á námskeiðum. Er s.s. á námskeiði fyrir vinnuna bæði í dag og á morgun, og ég er svo þreytt eftir daginn í dag af einhverri stórundarlegri ástæðu. Ekki eins og við höfum gert eitthvað voða mikið. Reyndar var frekar óþægileg birta þarna inni, sem fór rosalega í mig. Var að deyja í hausnum þegar þetta var loksins búið og við komumst út. En þetta er þó ekki lengra, svo ég líti nú á björtu hliðina.

En þar sem ég er búin að láta vita að ég er á lífi og aðeins búin að segja frá því sem ég er að gera þessa dagana ætla ég að láta þetta duga og fara svona að huga að því að fara að sofa.

Kveðja,

Svana 

 

Bahama...

Vá hvað ég er að verða vitlaus á þessu lagi ! Heiðrún situr hérna við hliðina á mér, með þetta óendanlega böggandi lag á repeat, og svo hátt stillt að það breytir engu hvort hún er með headphones eða ekki. Og svona er þetta búið að vera síðustu DAGA, eða alveg síðan einhverjum datt í hug að senda henni þetta í gegnum MSN. Mér fannst þetta svosem allt í lagi lag þegar það kom fyrst, en vá hvað ég er orðin þreytt á þessu :S

Anyway, ég er búin að vera geðveikt dugleg í morgun . Vaknaði rétt fyrir átta, borðaði aldrei slíku vant morgunmat þar sem ég var svöng og mætti á síðasta morgunfund annarinnar, mér til mikillar gleði. Var svo komin heim aftur upp úr hálf níu, setti þá í þvottavél og braut saman þvottinn sem var á snúrunum. Síðan þá er ég búin að setja í fjórar vélar í viðbót, láta laga gleraugun mín, panta mér tíma í klippingu, rölta aðeins með mömmu, og sofa í tvo tíma. Finnst þetta bara nokkuð góð nýting á deginum ef ég á að segja alveg eins og er .

Kveðja,

Svana 

Er svo þreytt...

Ég er alveg búin að komast að því að skóli, vinna, kór og fermingarundibúningur fer ekki alveg saman. Er búin að vera á fullu frá morgni til kvölds síðustu vikuna eða svo og nú er ég bara gersamlega búin. Fermingin var nottlega í gær og gekk alveg vel í alla staði. En ég var gersamelga búin um 8 leytið, og þá var ég rekin í það að skutla fólki inn í Reykjavík (ekki beint mér til mkillar skemmtunar). Kom svo heim um 10 leytið, kíkti eitthvað aðeins á netið en sofnaði svo 5 mínútum eftir að ég lagðist á koddann, meira að segja þótt það væri mynd í gangi (ég sofna ekki ef sjónvarpið er í gangi, eitthvað með ábyrgðartilfinnungu að gera held ég), en ég er samt ennþá þreytt...

Þetta er samt bara fyrsta veislan í svona hálgerðri törn í okkar fjölskyldu. Ég verð með útskrfitarveislu um jólin, katrín næsta vor, svo verður katrín tvítug næsta sumar og pabbi fimtugur, og svo mamma fimtug í janúar eftir það. Vona bara að það verði eitthvað rólegra í kringum þær veislur, þessi ætlaði að fara með mig, sérstakelga eftir að mér tókst að togna í bakinu...

Jæja, ætla að fara og búa til útvarpsþátt svo ég komist heim að sofa eða eitthvað...

Svana 

 

If you're happy and you know it...

...clap your hands *clap, clap* Hef ekki grænan afhverju ég er svona hamingjusöm núna... veit hinsvegar að ég er að gera Katrínu vitlausa á því, og það á msn .

Ég er s.s. uppí skóla núna, að gera ekki nokkurn skapaðan hlut, þar sem kennararnir hafa ákveðið að þessi vika fari í vinnu við lokaverkefnin okkar. Gallinn er sá að ég hef ekkert að gera við það fyrr en eftir næstu helgi, svo ég á ekki eftir að gera neitt þessa vikuna (og ég sem fékk loksins að vera í útvarsphópnum...). Mér er reyndar nokk sama í augnablikinu, er í einhverju voða heimskulegu skapi núna, svo mér er sama um þetta rugl .

Anyway, ég fór á kóramót á laugardaginn, það fjórða síðan ég byrjaði í kórnum (eiginlega nokkuð viss um að það hafði enginn þarna farið á jafn mörg og ég, nema þá kannski Hrafnhildur, en ég held hún sé eini kórstjórinn eftir sem var á fyrsta kóramótinu mínu...). Þetta var svosem alveg allt í lagi, nema mér fannst vanta alla samkepni (já já, ég veit við erum egóistar ). Það komst enginn kóranna nálægt okkur í gæðum (eða fjölda). Þetta voru s.s. 6 kórar, með á bilinu 5-25/30 manns, nema við, við vorum næstum 60 (hefur reyndar fækkað sorglega í hópnum undanfarið). Tókum þrjú lög samin fyrir okkur, öll nokkurn veginn fullkomlega flutt, og svo Brazilískt samba sem við fluttum fyrst á Eistlandi (Valey mannstu? ), og vakti mikla athygli.  Mér fannst líka marga af kórstjórunum skorta allan metnað fyrir því sem þeir eru að gera. Hver fer á svið með 10 manna kór og flytur frægt íslenskt þjóðlag svo falskt að það sker í eyrun? Og þetta er bara eitt dæmi. Ég vil ekki gera lítið úr þessum kórum sem voru þarna, það er ekki endilega þeim að kenna að þeir eru litlir og ja, máttlausir. Skemmti mér bara í staðinn yfir því hvað við erum að gera góða hluti. Fannst samt frekar fyndið þegar ég heyrði hóp af fólki úr öðrum kórum tala um hvað við hefðum augljóslega æft mikið fyrir þetta mót , sérstaklega þar sem ég man ekki eftir að hafa nokkurn tíman æft eins lítið fyrir nokkurn atburð. Síst þar sem verið er að bera okkur saman við aðra kóra. En kannski er það bara af því að MH var ekki á svæðinu og því lítil samkeppni...

Jæja, verð víst að skjótast heim og sækja kórmöppurnar okkar Katrínar þar sem það er raddæfing í hádeginu. Sumir myndu segja að það væri aldrei friður fyrir þessum blessaða kór, en ég kýs að kalla þetta metnað
Kveðja,

Svana 

Vinnan mín

Ok, ég elska vinnuna mína að mjög mörgu leyti. Þægilegur vinnutími, skemmtileg og fjölbreytt vinna og í flestum tilfellum fínt fólk þarna(ef ske kynni að einhver les þetta og veit ekki hvar ég vinn, þá vinn ég á Hróa Hetti). Gallinn við staðinn er samt sá að það er allt of ungt fólk þarna. Var s.s. að koma úr vinnunni núna og eins sorglega og það hljómar, þá er ég farin að hata laugardagsvaktirnar mínar. Við erum s.s. 4 í sal á laugardögum, og þetta er eina vaktin mín sem ég er ekki vaktstjóri á. Vaktstjórinn er 15 ára og hinar tvær 16 og 17 ára. Semsagt allar mun yngri en ég og þroskaðar eftir því. Þetta eru allt ágætar stelpur, en það getur farið alveg óendanlega mikið í taugarnar á mér að vinna með þeim stundum. Það eitt að actually vinna á vinnutíma virðist stundum vera of flókið fyrir þær. Það þarf yfirleitt að ýta þeim af stað í að gera hluti sem þær vita alveg að þarf að gera, og auk þess finn ég þær óþarflega oft einhversstaðar inni í sal með félögunum bara á spjallinu. Þetta fer svo í taugarnar á mér að ég er yfirleitt orðin geðveikt pirruð þegar ég kem heim úr vinnunni á laugardagskvöldum, sm er ekki alveg það sem mér finnst skemmtiegast. Æ, eins og ég sagði, þetta eru ágætis stelpur, hef ekkkert á móti þeim þannig lagað séð, en þær þurfa bara aðeins að læra að ætlist maður til að fá borgað fyrir vinnuna sína er actually ætlast til að maður sinni henni.

Svana 

Sund...

Vitiði... ég hata sund. Þanngað til um áramótin hafði ég ekki farið í sundí íslenskri sundlaug í svona 5-6 ár, en þar sem við höfum ekki tíma til að mæta í venjulega íþróttatíma þessa önnina, er skylda að mæta í sund kl. 8 á hverjum föstudags morgni. Þetta þýðir s.s. að ég þarf að vakna fyrr heldur en vanalega (veit ég er svefnpurka ), þarf að skutla katrínu upp í skóla áður en ég fer í sund, mér hefur alltaf verið illa við almenningssturtur svo það er stór ókostur líka, hárið mitt fer alltaf í klessu eftir sund og auk alls þessa þykir mér tilhugsunin um sund bara ekkert skemmtileg, hvað þá kl. 8 á föstudags morgni!  Ég veit samt alveg að þetta er voða hollt og að fullt af fólki gerir þetta á hverjum degi, en mér er alveg sama. Ég fíla ekki sundlaugar og þar við situr. Verð voða fegin þegar önnin er búin og ég get hætt að mæta í sund...

Anyway, ég er ekki að nenna neinu í augnablikinu. Þarf að klára eina frétt ásamt félaga mínum, og í rauninni er ekkert fleira sem við þurfum þannig lagað séð að gera í dag. En það er þetta með að koma sér af stað (fyrir utan það að félagi minn er ekki mættur...). Og svo er það nottlega jákvæða hugsunin: síðasta vikan sem ég þarf að hugsa um dagbundnar fréttir .  Það fyndnasta við þessa önn er samt eiginlega hópa skiptingin. Við s.s. róterum vikulega, skiptum þá bæði um hóp og hópfélaga. Þetta á allt að vera voða handahófskennt en jafnt samt. Af einhverri undarlegri ástæðu samt, hef ég verið fáránlega oft í fréttahópnum en mun sjaldnar í öllum hinum. Svo hef ég verið allavegana 5 sinnum með sama gaurnum í hóp, og ég held að við værum bæði alveg til í smá tilbreytingu (er með honum í hóp núna, og verð það líka í næstu viku...). Ég er by the way ekki mjög hrifin af fréttahópnum, minn uppáhalds er útvarpshópurinn, en hef voðalega lítið fengið að vera í honum .

En jæja, ætli kennarinn fari ekki að láta sjá sig bráðum svo það er eins gott að fara að gera eitthvað af viti.

Svana